Burcu Selcen COŞKUN, McF. Dr.Université de Mimar Sinan Güzel Sanat, Istanbul, Turquie                         Les politiques de protection du patrimoine  sous l’auspice de l’Etat qui commencèrent avec l’ère des Tanzimat et continuèrent, après la déclaration de la République turque, jusqu’en 1950. Durant cette période, la tendance était de faire vivre les monuments considérés comme partie intégrante du patrimoine en les protégeant tout en leur donnant une fonction précise. Au cours des premières années de la République, les institutions héritées de l’Empire ottoman furent maintenues ainsi que les monuments du patrimoine choisis pour correspondre au contexte général de l’idéologie de l’Etat-nation. Les efforts commencés par l’Etat aux cours de ces années ne se

Burcu Selcen Coşkun, Ars. Gör. Dr.Mimar Sinan Güzel Sanat üniversitesi, Istanbul, Türkiye  Osmanlı İmparatorluğu’nda Tanzimat Dönemi’yle birlikte başlayan devlet eksenli anıt eser korumasının Cumhuriyet’in ilanından 1950’ye dek sürdüğü görülür. Bu sürede mimari korumadaki genel eğilim, anıt eser olarak görülen yapıların korunması ve işlevlendirilerek yaşatılması yönünde olmuştur. Cumhuriyet’in ilk yıllarında Osmanlı’dan miras alınan yasal mevzuat ve kurumlar devam etmiş, ulus-devlet kurgusu kapsamında anıt eserlere seçmeci bir yaklaşımla sahip çıkılmıştır. Atatürk’ün 1931 yılındaki telgrafının da etkisiyle örgütlenen Asar-ı Atika Komisyonu halkın koruma alanında bilinçlendirmesinin gerekliliği üzerinde durmuş ve koruma bilincinin aşılatılmasını tavsiye eden bir genelge, tüm valiliklere gönderilmiştir. Bu yıllarda devlet tarafından yürütülen çabaların 1930’ları takip eden yıllarda sürekliliğini koruyamadığı görülür. 1950’li yıllara kadar koruma çalışmalarında bilimsel denetimi sağlayan herhangi bir örgüt

Arpine ASRYAN, Dr.University of Yerevan, Armenia  In the 2nd half of the 10th century and the first half of the 11th century, the regions of Tao and Klarjeti, so called in Georgian sources and Tayk and Kgharjk in Armenian sources, were located in the north-west of Transcaucasus, faced a cultural progress due to geographical and political progress. There are a number of churches built in this period, for example monasteries of Oshki, Ishkhan (reconstructed), Parhal, Hahoul, Tbet, etc., which due to the composition and architecture of the buildings, show both traditional (7th cent.) and new artistic tendencies. We witness local art elements as well as Byzantine (influenced by small architectural forms), especially in the outside ornamentation. Despite the fact that

Elif KESER-KAYAALP, Mcf. Dr.Université d’Artuklu, Mardin, Turquie  Depuis l’Antiquité tardive, la région de Mardin et en particulier le Tur Abdin qui s’étend de Mardin à l’ouest à Cizre à l’est, est identifiée comme syriaque. Jusqu’au début du XXe siècle, la communauté syriaque de la région était d’une relative importance démographique mais à la suite d’intenses migrations et mouvements de populations, aujourd’hui seul 450 familles syriaques vivent encore dans la région. Malgré cette diminution démographique non négligeable, le Tur Abdin possède toujours un important patrimoine architectural syriaque. Les spécialistes, grâces aux vestiges et aux sources antiques, ont pu compter près de 70 monastères dont 7 sont aujurd’hui toujours en activité. De même, on trouve quelques 200 églises construites ou creusées dans

Elif Keser-Kayaalp, Yrd. Doç. Dr.Artuklu üniversitesi, Mardin, Türkiye  Mardin ve özellikle Mardin’in doğusunda bulunan ve Cizre’ye kadar uzanan Tur Abdin bölgesi Geç Antik Çağ’dan beri Süryanilerle özdeşleştirilen bir bölgedir. 20. Yüzyılın başına kadar bölgedeki Süryani nüfus dikkate değer büyüklükteydi ancak yoğun göçler sonucunda bugün bölgede yaklaşık 450 Süryani aile yaşamaktadır. Bu az nüfusun aksine bölgede hala kayda değer bir yapı mirası vardır. Tur Abdin’de yaklaşık yetmişe yakın manastır yapısını kalıntılardan ve antik kaynaklardan biliyoruz. Şu anda bunlardan yedi tanesi aktiftir. Aynı şekilde altmışa yakın köyde yıkılmış, ayakta duran ya da kayadan oyma yaklaşık iki yüz kilise bulunmaktadır. Bu yapıların bir kısmı Geç Antik dönemde, diğer bir kısmı İslam’ın ilk iki yüzyılında ya inşa edilmiş ya da yeniden yapılmıştır. 12. yüzyıl

Alexandre TOUMARKİNE, Dr.Orient Institut, Istanbul, Turquie  Pour l’armée ottomane, Sarikamis (hiver 1914-1915), terminée par une débâcle, fut probablement la bataille la plus traumatisante de la première guerre mondiale. Sa commémoration et sa patrimonalisation sont donc par définition délicates. Son site, dans la province de Kars, se trouve dans une région frontalière du Nord-Est de l’Anatolie largement enclavée, du fait de la fermeture de la frontiere turco-armenienne, et économiquement sinistrée. Pourtant depuis 2004, sa double commémoration  – hivernale (décembre) et estivale ( juillet) – trouve un écho de plus en plus grand en Turquie, qui  la place au second rang, derrière l’inaccessible Çanakkale, objet d’une ferveur inédite et d’un culte permanent qui déborde désormais largement les dates de sa commémoration. Dans