Araştırmacı: Jean-Baptiste Le MoulecAix-en-Provence IEP’de doktora öğrencisi. CNRS Bu doktora tezi, Arap Ortadoğu’daki Türk uzmanlara odaklanan seçkinler sosyolojisi ile kamu politikası sosyolojisinin kesiştiği noktada yer almaktadır.2000’li yılların ortalarından itibaren Türkiye’de Ortadoğu’da sözde “akademik” üretim hacmi önemli ölçüde artarken, Arap ülkeleri ve İslam ile ilgili bir dizi tema Türk ordusu önünde fiilen yasaklandı. komuta AKP hükümeti tarafından diz çöktü (2003-?). Aynı şekilde, televizyon programları, köşe yazıları ve raporlar, üniversite araştırma merkezleri, konferanslar ve diğer çalıştaylar aracılığıyla Türk “Ortadoğu uzmanları” ve düşünce kuruluşlarının (Stratejik düşünce ve düşünce okulları) hem medyada hem de akademik çevrelerde görünürlüğü artırılabilir. Arap ülkeleriyle ilgili olarak Türk uzmanlık alanının göz kamaştırıcı genişlemesine öncülük eden sebepler ve mekanizmalar hakkında sorgulamaya davet etmekten geri kalmamaktadır.  Bu uzmanların biyografilerini toplamayı amaçlayan bir

Birincisi, Ulus-Devlet-Bölge olarak oluşumu çok yeni olan bir ülkede, bölgeci siyasi seferberliklerin ülke tiyatrosunda, bölgenin siyasi yönetimine ilişkin tartışmalar canlı olmaya devam ediyor. Yeni istatistiksel bölgeselleşme (Eylül 2002), yakın zamanda kurulan Bölgesel Kalkınma Ajansları (BKA) – 2006’nın sonundan itibaren – ulusal bölgeye yaklaşmanın başka yollarını başlatmaya yardımcı oldu. Böylece, Siyasal Yaşam Gözlemevi, yerel siyasal güçlerin ortaya çıkışı sorununu takip ediyor – ademi merkeziyetçilikten söz edecek kadar ileri gitmeden. Bu eksenin gelecekteki faaliyetleri çok yönlüdür: İstanbul Gözlem Merkezi, Türk Siyasi Hayatı Gözlem Merkezi ile işbirliği içinde, kentsel yönetişimdeki kamu ve özel aktörler arasındaki ilişkiyi yeniden tanımlamakla ilgilenmektedir. IFEA-USR3131, Ecole des Ponts et Chaussées’in (Dominique Lorrain) « Chaire Ville » tarafından yönetilen « Akdeniz Şehirleri Hükümeti » adlı bir programda gelecek yıllar için kararlıdır. OVIPOT’tan sorumlu araştırmacı

TRANSFAIRE projesi ile bağlantılı olarak, aynı zamanda gözlemevlerinin (Kafkasya Gözlem Merkezi ve OVIPOT) faaliyetleriyle bağlantılı olarak, « yeni » Türk dış politikasının teması, son dönemde yeniden tanımlanması ve etkileyiciliği de dikkate alınarak önem kazanma eğilimindedir. Türkiye’nin bölgedeki rolü ve prestijindeki hızı açısından. Bu yeniden tanımlama, Balkanlar, Kafkaslar, Doğu Akdeniz, Orta Asya ve Afrika kıtası gibi çeşitli cephelerde gerçekleşiyor ve birden çok boyutu var. İlgili bölgeler ne olursa olsun, ortak kaynaklara ve meşrulaştırma biçimlerine daha az güvenmez. Bu, hem ideolojik hem de ticari aktif ağların oluşturulması ve seferber edilmesinin yanı sıra azınlıkların araçsallaştırılması yoluyla Türkiye’nin komşularıyla ilişkilerinin yenilenmesinin nasıl işlediğini görmekle ilgilidir. Doktora öğrencilerinin katkılarıyla gerçekleştirilen ve hem farklı coğrafyaları kapsayan hem de sayıları giderek artan Türk yayınlarını kapsayan OVIPOT blogu aracılığıyla gerçekleştirilen bilgilendirici

Bu araştırma ekseni, Osmanlı İmparatorluğu’nun sonunda ve cumhuriyet döneminde, tanzimat olarak bilinen Osmanlı reformları döneminden bu yana eğitimden ziyade hem kurumsal hem de askeri alanda meydana gelen bilginin oluşumunu ve dolaşımını incelemeyi amaçlamaktadır. Her şeyden önce bu, bilgi birikimi biçimleri (arşivlerin ve koleksiyonların oluşumu) ve aynı zamanda üniversite disiplinlerinin kuruluşu üzerine bir düşünme sorunudur. Bu, Avrupa referanslarına bağımlılık ile karakterize edilir, her şeyden önce, özellikle ilk Türk Üniversitesi’nin oluşturulmasına ve eğitim yapılarının eğitimine dayanan medrese çerçevesinden kurtulmuş bir eğitim sisteminin modernizasyonuna tabidir. Fransız okulları modeline göre geliştirilmiştir. Avrupa’dan İmparatorluğa ve Cumhuriyet’e kültürel aktarımlar, dilin yenilenmesine ve bu disiplinlerin gelişimi için temel bir temel oluşturan sözlüklerin tasarımına yönelik girişimleri desteklemektedir. Bu nedenle bilimsel bilgi, Osmanlı reformcuları arasında bir modernleşme alanı ve sorunu

Her toplum farklılıkla özel bir ilişki geliştirir. Eşitliğin merkezi referans olduğu Fransa’dan farklı olarak, Türkiye’de ana gösteren “birlik”tir, bu da Cumhuriyetin başlangıcından beri Türk ulusal kimliğinin inşasıyla birlikte üniter ve üniterdir. Karen Barkey’nin ünlü kitabının başlığını tekrarlamak gerekirse, “Farklılık İmparatorluğu”ndan “Farklılık Cumhuriyeti”ne geçtik. Bu konfigürasyonda, herhangi bir farklılık tehlikeli olarak algılanır. Hal böyle olunca da bölünmeye (bölücülük) yol açabileceği ve milli birliği tehlikeye atabileceği için devlet tarafından karşı çıkılmaktadır. Klasik bir olgu olan bu birlik, çeşitli patrimonyalizasyonlarda sahnelenmekte ve milliyetçi narratives desteklenmektedir. Yine de Türkiye’de farklılıklar var. Peki bu toplumun kendisini oluşturan bu farklılıklarla nasıl bir ilişkisi var? Analitik bir çerçeve olarak üç ana temayı ele alacağız: bölge, din ve cinsiyet. Bu üç alanda farklılığın ortaya çıkışı, laiklik, kadın hakları ve homojen bir ulusal