Ağırlıklı olarak yüksek platolardan oluşan, Toroslar ve Pontus sıralarıyla sınırlanan dar kıyı şeritleriyle sınırlanan Anadolu, bir milyon yılı aşkın süredir Afrika ve Avrupa arasında bir geçiş bölgesi olmuştur. İklimsel değişimlere özellikle duyarlı olan coğrafyası, buzullar arası evrelerde insan faaliyetlerinin gelişimini ve Holosen’den beri insanın doğal ortamlar üzerindeki etkisine tanıklık eder. 20. ve 21. yüzyıllarda demografik ve kentsel büyüme ile birlikte çevre üzerindeki baskı hızlanmış, buna özellikle büyük altyapı çalışmalarına (enerji, ulaşım, tarım) odaklanan kalkınma politikaları eşlik etmiştir. Bu politikalar topraklar, orman örtüleri, nehirler ve kıyılar üzerinde güçlü bir baskı oluşturmuştur. Kuzey Anadolu fayının geçtiği ülke sismik tehdide maruz kaldıkça, bu giderek artan bir şekilde hissedilmektedir. Akdeniz havzasının doğusunda yer alan toprakları, iklim değişikliğinden güçlü bir şekilde etkilenmektedir. Bu kalkınmacı politikalar

Majoritairement constituée de hauts plateaux, bordée de bandes littorales étroites délimitées par les chaines du Taurus et des Pontiques, l’Anatolie constitue une aire de transition entre l’Afrique et l’Europe depuis plus d’un million d’années. Sa géographie, particulièrement sensible aux variations climatiques, témoigne du développement des activités humaines durant les phases interglaciaires et, depuis l’Holocène, de l’emprise de l’Homme sur les environnements naturels. La pression sur l’environnement s’est accéléré aux 20e et 21e siècles avec la croissance démographique et urbaine, s’accompagnant des politiques de développement axées notamment autour de grands travaux d’infrastructure (énergie, transport, agriculture). Ces politiques ont constitué une forte pression sur les sols, les couvertures forestières, les rivières, les littoraux. Celle-ci, toujours croissante, se fait d’autant plus sentir que