En juillet 1990, Jean-Pierre Thieck, dit Michel Farrère, meurt à Paris, succombant au sida contre lequel il luttait depuis longtemps. Dans les premières pages de son livre, La Passion d’Orient, on peut lire un résumé de sa biographie écrite par Gilles Kepel qui le décrit comme « l’orientaliste français le plus éblouissant et le plus doué de sa génération ». Son éducation, né en 1949, d’une mère militante française d’origine juive tunisienne et d’un père syndicaliste anglais, le conduit tout d’abord au Caire puis en Afrique de l’Ouest. C’est à cette époque, que se combine sa vocation d’historien et son engagement communiste. Cet engagement militant lui vaudra quelques expulsions, dont la dernière d’Egypte, où il avait commencé une thèse sur la société

Temmuz 1990’da Michel Farrère olarak bilinen Jean-Pierre Thieck, uzun süredir savaştığı AIDS’e yenik düşerek Paris’te öldü. La Passion d’Orient kitabının ilk sayfalarında, onu « kuşağının en göz kamaştırıcı ve yetenekli Fransız oryantalist » olarak tanımlayan Gilles Kepel’in biyografisinin bir özetini okuyabiliyoruz. 1949’da Tunuslu Yahudi kökenli Fransız militan bir anne ve İngiliz sendikacı bir babanın çocuğu olarak yetişmesi onu önce Kahire’ye, ardından Batı Afrika’ya götürdü. Bu militan bağlılık ona, sonuncusu Kahire’de kent toplumu üzerine bir tez başlattığı Mısır’dan olmak üzere, birkaç sınır dışı etme hakkı kazandırdı. Bu nedenle tezinden vazgeçerek ilgisini Osmanlı Suriye’sine, özellikle 18. yüzyılda Halep şehrine yöneltti. Ancak zamanını özellikle savaşta geçirdiği Beyrut’ta ve sevgili arkadaşı Michel Seurrat’ı İslami cihat örgütü tarafından kaçırılıp öldürüldüğü yerde kaybeder. Arkadaşını kaybetmesi korkunç bir şoktur