Les études en économie politique en Turquie connaissent depuis les années 1990 un renouveau certain au travers des études s’intéressant aux fragmentations internes et contemporaines du patronat dans ses rapports avec le monde politique. En attachant une importance moindre à la rivalité « commerçants » et « industriels », ces recherches essaient de saisir le rapport entre l’émergence d’une nouvelle génération d’hommes d’affaires avec la montée en puissance de l’Islam politique en Turquie, et plus spécifiquement, avec l’arrivée au pouvoir du Parti de la justice et du développement (AKP) (Buğra A. et Savaşkan O, 2015 ; Buğra A., 1994 ; Heper M., 2014). Ces transformations s’opèrent notamment dans le champ du militantisme patronal, avec l’apparition d’associations patronales, se partageant une clientèle d’hommes d’affaires, selon des lignes

Siyaset dünyası ile kurdukları ilişkilerde, patronların günümüzde nasıl kamplaştıklarına yoğunlaşan incelemeler ile birlikte, Türkiye’de politik ekonomi konulu çalışmalarda, 1990lı yıllardan itibaren kuşkusuz bir yenilik gözlemlenmiştir. Bu incelemelerde, “tüccarlar” ve “sanayiciler” çekişmesinin üzerinde daha az durularak, yeni kuşak işadamlarının ortaya çıkışı ile Türkiye’de yükselişe geçen siyasal İslam ve bilhassa AKP’nin iktidara gelmesi arasındaki ilişki kavranmaya çalışılmıştır (Buğra A. ve Savaşkan O, 2015 ; Buğra A., 1994 ; Heper M., 2014). Söz konusu değişim, özellikle patroncu çevrelerin sürdürdüğü mücadele çerçevesinde; Türk siyasetinin İslamcı kanadı ile laik kanadı arasında kalan her bir siyasi kesimin kendi işadamlarını bir araya getiren dernekleri kurmasıyla birlikte gözlenir (Özel I., 2015 ; Yankaya D., 2013). Böylelikle ilgi, belirgin bir biçimde, sektörler üzerine yoğunlaşan çalışmalardan, bölgeler arasındaki rekabet konusuna doğru kayar. Memleketleriyle