L’étude des fortifications antiques est devenue un champ d’études à part entière avec la parution d’ouvrages fondateurs, à partir des années 1970 (Winter 1971, Garlan 1974, Adam 1982) et l’organisation d’un premier colloque international sur le sujet (Leriche et Tréziny 1986). Archéologues et historiens prenaient alors conscience du fait qu’il était impossible d’étudier des cités et leur territoire sans envisager les efforts consentis par les civilisations méditerranéennes pour assurer leur défense. Cependant, le territoire carien, pourtant connu pour héberger de très nombreuses fortifications, se trouvait presque totalement exclu de ces publications modernes et ce malgré une tradition de recherche ancienne sur le sujet. En effet, dès 1896 Paton et Myres publiaient une carte de répartition et plusieurs plans toujours utiles

Winter (1971), Garlan (1974) ve  Adam (1982) gibi yazarların 1970li yıllarda, Antik döneme ait istihkam yapıları üzerine yayımladığı kilit eserler ve Leriche ile Tréziny’nin 1986 yılında düzenlediği ilk kolokyum ile birlikte, Antik dönem tahkimatı, başlı başına bir araştırma kolu olarak öne çıkmaya başlamıştır. Böylelikle, arkeolog ve tarihçiler, antik kentler ve civarlarını işleyen araştırmaların, Akdeniz medeniyetlerinin savunma alanında sarf ettiği çabaları göz önüne almaksızın yapılamayacağının farkına varmıştır. Yine de çok sayıda tahkimata ev sahipliğiyle bilinen Karya sit alanından bu yayınlarda hiç söz edilmemiştir. Oysa Karya hakkındaki araştırmalar, eskileredayanmaktadır. Öyle ki Paton ve Myres’a ait, günümüzde hâlen kabul gören, antik eserlerin dağılımını gösteren harita ve birçok plan 1896 yılında yayımlanmış; ayrıca Latmos yani Beşparmak Dağı’ndaki Herakleia (Krischen 1922) ve Milet (von Gerkan 1935)