Dans la littérature des études kurdes, l’opinion répandue et récurrente quant à la structure socio-économique de la société kurde est qu’elle s’organise autour des rapports tribaux. Des orientalistes russes aux orientalistes européens du XIXe siècle, en passant par les travaux sociologiques et anthropologiques au XXe siècle, le phénomène de tribu occupe le cœur des études kurdes. Malgré les diverses définitions et analyses proposées par les voyageurs, diplomates, ethnologues, sociologues et historiens, dès le début du XIXe siècle ; tous se rejoignent sur le fait que le système tribal relève d’une organisation politique de la société. La définition de la tribu de l’anthropologue néerlandais, Martin van Bruinessen, qui repose sur cette idée est la plus acceptée. Selon lui, « une tribu kurde

Kürtler üzerine mevcut yazılı literatürde, Kürt toplumunun sosyal ve ekonomik yapısına dair en yaygın ve ortak tema, Kürtlerin aşiret ilişkileri temelinde örgütlendiğidir. 19. yüzyıldaki Rus ve Batılı oryantalistlerden tutun, 20. yüzyıldaki sosyolojik ve antropolojik çalışmalara kadar, Kürtlere dair araştırmaların merkezinde Kürt aşiretleri olgusu yatmaktadır. 19. yüzyılın başından itibaren seyyahlar, diplomatlar, etnologlar, sosyologlar ve tarihçiler tarafından birbirinden farklı aşiret tanımları ve incelemeleri yapılmış olsa da; hepsinin üzerinde ortaklaştığı esas nokta aşiretin Kürt toplumu içinde politik bir örgütlenme esasına dayandığı gerçeğidir. Bu esas temelinde yapılmış ve üzerinde en fazla hemfikir olunan aşiret tanımlaması ise Hollandalı antropolog Martin van Bruinessen’e aittir. Bruinessen’e (2013:82) göre “Kürt aşireti, gerçek ya da gerçek olduğu varsayılan ortak bir ataya dayanan ve akrabalık temelinde örgütlenmiş, genellikle toprak bütünlüğü